Week 1 - werk

Gepubliceerd op 20 november 2021 om 09:40

Wat heb ik al gedaan in die 23 jaar na school? Het zijn voornamelijk banen geweest voor administratief werk. Waarvan de meeste als medewerker op personeelszaken. Ik ben begonnen als notarieel medewerker. Ik heb ook heel wat banken van binnen gezien. Als vakantiewerker en als tijdelijk medewerker. De laatste keer was voor zo’n 6 weken. Dat bleek eigenlijk een tijdelijke overbrugging te zijn, een wachtperiode voor ik aan de Beverspijker kon beginnen. Dat had ik niet meer verwacht en gebeurde toch. De voorlaatste keer bij een bank, was in in mijn geboorteplaats als kassier. Dat was de baan, tijdens welke ik het meeste (werk)plezier heb gehad.

Het is wel een leuk idee om eens na te gaan, wat nu de speciale momenten waren in mijn arbeidzaam leven tot nu toe.

Er zijn wel een maar opmerkelijke momenten en gebeurtenissen op te noemen.

Het meest bijzondere sollicitatiegesprek had ik bij een verzekeringskantoor annex makelaar. De eerste en enige vraag was: Ken je een goede mop? Ik werd nog aan genomen ook, maar ik koos uiteindelijk voor een andere werkgever. Dat was de potentieel meest uitdagende en interessante baan, bij die andere werkgever. Ik was er nog niet klaar voor. Ik was emotioneel nog niet volwassen genoeg, waarschijnlijk. Kende ook mezelf nog niet goed genoeg.

Is mijn huidige werk bevredigend genoeg? Dat is een goede vraag. Het begon zeer goed. Het werk was zeer bevredigend. De hele dag mensen bellen of gebeld worden. Binnengekomen als expert op gebied van het nieuwe plansysteem. Maar toen dat afgelopen was, kwam stilletjes aan de klad er wat in. Aan de andere kant is het werk wel bevredigend genoeg, omdat het heel weinig van mij vraagt en ik dus plenty tijd heb om mij bezig te houden en te focussen op belangrijker dingen. Daar gaat hij dan uit de bocht. Procrastinatiegedrag heeft er ook toe geleid dat ik mij in plaats van met belangrijke dingen bezig te houden, niet tot die dingen kom,

omdat ik onbelangrijke dingen belangrijker maak dan ze zijn. Een soort van ontwijkingsgedrag. Daar ligt een soort van faalangst onder.

Dat is iets wellicht voor een ander onderwerp.

Daar waar ik met collega’s/klanten bezig ben is het wel degelijk bevredigend. Maar dat maakt inmiddels maar een klein deel uit van het werk.

Een ander speciaal moment was aan het eind van mijn eerste baan. Ik was aangenomen nog voor ik goed en wel klaar was met de opleiding. Dat vond ik heel speciaal. Dat ik werd aangenomen op basis van een subsidieregeling, zag ik nog niet zo heel verkeerd. Tot het eind van de subsidieperiode naderde en ik eigenlijk alleen maar op grond daarvan weg moest. Het beseffen dat ik aangenomen was meer op grond van de subsidiegelden, die konden ontvangen worden, dan op mijn kwaliteiten, was een heel speciaal moment, in niet zo’n positieve zin. Later werd nog uitgesproken door een instantie dat ik eigenlijk gezien mijn werkzaamheden helemaal niet onder die subsidieregeling geschaard had mogen worden. Dat was een ander speciaal moment.

De baan bij de notaris was niet mijn beste baan. De beste baan in werkplezier was dus als kassier. Daarna heb ik nooit meer zo gelachen op het werk en in zo’n hecht team gewerkt als toen. Ik haalde er ook, juist daarom waarschijnlijk, de meeste voldoening uit. De beste baan, als in bestbetaalde en meest stabiele baan, was de baan bij de politie als medewerker personeel - en salarisadministratie. Vooral de laatste periode als Verzuimdeskmedewerker. Dat was qua functie de baan die het dichtst bij mij als persoon ligt. Daar had ik nog kunnen werken, maar de sfeer was zo slecht geworden dat ik er ben weggegaan. De beste beslissing die ik genomen heb. Misschien niet op financieel vlak, wel op persoonlijk vlak.

Een speciaal moment daar, was een hele reeks van momenten, die mij lieten voelen dat ik serieus gewaardeerd werd om mijn kwaliteiten. Niet de bewuste beloning, maar de opmerkingen van collega’s die lieten weten dat ze liever naar mij

toe kwamen dan naar hogergeplaatsten, omdat ik het beter wist en sneller reageerde. Of dat het zo fijn was dat ze, zieke collega’s, hun verhaal tegen mij konden doen.

De minste baan, was de baan op het hoofdkantoor van een andere bank. Die duurde gelukkig maar 6 weken, totdat ik naar de Beverspijker kon komen. Qua sfeer en verdiensten en taakomschrijving was dat de minste baan. 

Na de Beverspijker, ben ik part-time gaan werken, van 32 naar 24 uur uiteindelijk. Zo houd ik de balans tussen werk en privé veel beter in evenwicht.

Bij de Beverspijker werd ik grotendeels zeer gewaardeerd om mijn inzet en zat ik op een aardig werkniveau. Met de reorganisatie veranderde de werksfeer, vooral onderling tussen collega’s heel erg en werd het een heel stuk minder fijn werken. Het werk dient inderdaad zoveel te bieden te hebben, dat we er fijn van kunnen leven, maar dat de verhouding werk en privé er wel bij in balans blijft. Dat heb ik vanaf toen wel goed in de peiling kunnen houden. Al besef ik wel dat het werken bij de Beverspijker, met een vaste heel goed betaalde baan, heel veilig was, maar met een grote kans dat het emotioneel welbevinden zodanig was gedaald, dat mijn algehele gezondheid er onder had geleden. Dat deed het al op het laatst, maar dan was het nog serieuzer geworden.

Over een droombaan heb ik niet zo heel erg nagedacht. Met mensen bezig zijn, zoals op spirituele beurzen, maar dan met wat meer inhoud. En dan kom je al gauw meer in de richting van de roeping. Dat is met mensen werken. Mensen helpen en begeleiden op wat voor coachende manier dan ook. Zij het met behulp van Gene Keys, Human Design of Tzolkin, of anderszins coachend en helend. Mensen bewuster maken. Van wie ze zijn, van de wereld en hoe deze werkt. Dan zou werk geen werk meer zijn, dan zou ik iedere dag met veel werkplezier aan de gang zijn.

 

Als puntje bij paaltje komt zijn de interne waarden belangrijker voor mij, voor wat betreft werk, dan de externe waarden. Ik word liever minder betaald en werk in een minder vaste baan met veel plezier, dan dat ik goed betaald word en veel minder voldoening heb.

Nog een speciaal moment was bij de bank, dat ik een anders heel norse collega, zo ver had gekregen dat hij bijna aangenaam werd om mee te werken. Dat kreeg ik voor elkaar door gewoon mezelf te zijn. Ik heb dat later nog wel een aantal keren meegemaakt. Het blijkt een talent te zijn.

Het wordt wel eens serieus tijd om het heft in eigen hand te nemen en als zelfstandige de kost te verdienen, onafhankelijk van een baas. Dat moment komt steeds dichterbij. Het is nog niet vastomlijnd genoeg, maar het kristalliseert zich steeds beter uit. Het wordt tijd dat ik mezelf helemaal op waarde schat en mezelf laat zien als de begeleidende coach, die mensen bewust maakt van wie ze zijn, zodat ze beter keuzes kunnen maken bij het volgen van hun eigen weg.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.