Week 2 - Wat mist er?

Gepubliceerd op 20 november 2021 om 09:53

Op een of andere manier kom ik er niet goed toe om te contempleren over wat er mist in mijn leven. Het lijkt wel of er hier een soort van blokkade op ligt. Zou dat zo zijn? Dan is het een wijs idee om de pendel er eens bij te pakken en het aan mijn hogere zelf te vragen.

Ik heb inderdaad een blokkade op wat er mist in mijn leven. Deze blokkade is gerelateerd aan mijn hartchakra. Ik voel direct een verdrietig gevoel opwellen in die regionen.

Er liggen nogal wat vragen voor mij, die beantwoord mogen worden.

Laat ik eens eenvoudig beginnen. Is er iets wat ik had en wat ik nu niet meer heb? En toch kan ik er niet op komen en neem de pendel er weer bij en mijn hogere zelf geeft aan dat het niet iets is op materieel gebied. Het is ook niets op fysiek/gezondheidsniveau. Wat dan wel?

Het gebruiken van de pendel werkt voor mij als een katalysator om beter naar mijn intuìˆtie te luisteren. Als ik de pendel erbij pak, komen er vaak de juiste vragen naar boven en krijg ik voornamelijk bevestiging. Uit het niets komt in mij op om te vragen of het te maken heeft, dat ik mijn verbinding met boven kwijt ben en niet meer heb. Gelijk weet ik ook dat ik mij dat maar inbeeld want in feite is mijn verbinding met boven niet weg, maar eerder verstopt of vervaagd. Ik wil de verbinding wel terug meer helder hebben. Mijn Remote Viewing studie heeft daar mee te maken. En nu ik het daar dan toch over heb, nu ik aan het schrijven ben, is die verbinding met boven datgene wat ik mis in het leven. Inderdaad had ik het eerst wel. Precies kan ik het niet omschrijven. Wat ik zeker weet, is dat ik toen ik nog klein en jong was geregeld een gevoel had alsof veel groter en wijder was dan ik ben. Een soort ruimtelijk gevoel, dat op mij overkwam alsof ik heel licht was en door ruimte en tijd kon zwerven. Ik ontdekte veel later dat ik dat gevoel kreeg wanneer ik mijn tong achter tegen mijn voortanden duwde. Vroeger kwam dat gevoel vanzelf en hoefde ik er niets voor te doen. Nu wil ik het bewust en ga ik het forceren, waardoor het niet lukt en ik gefrustreerd raak en het zo de cirkel rond maakt, steeds dieper en dieper. Op die momenten van frustratie, heb ik echt het idee dat het voor mij niet bestemd is om dit weer te kunnen doen. Als ik het op zijn beloop laat zou het vanzelf naar me toe kunnen komen. Ik wil echter zo graag het heft in handen hebben, dat ik het forceer en probeer af te dwingen, dat het nu juist niet gaat.

Loslaten en laten gebeuren. De ruimte geven om iets te kunnen laten ontstaan, zonder daar de regie over te hebben. Een hele uitdaging.

Het ligt echt aan die instelling, van iets zelf manifesteren, controleren, in eigen hand hebben, op mijn tijd en stond, wat de creatie tegenhoudt. Het is een instel- ling die van nature niet bij mij past. Het is een door opvoeding en maatschappij, de tijd waarin ik leef, wordt opgedrongen. Het is voor mij zeker, veel natuurlijker en beter om het te laten gebeuren op de juiste tijd en plaats. Daarbij is de opvoeding die ik heb gehad, een opvoeding geweest, waarin de standaardpremisse was dat ik veel zo niet alles zou kunnen doen, zoals anderen het doen, zodat mij heel veel uit handen genomen is en niet eens de moeite is genomen om te bezien in hoe- verre ik iets wel zou kunnen. Wat er dan mist is een gezond gevoel van eigenwaar- de, erkenning voor de persoon die ik ben en voor hoe ik het wel kan. Er is niets ge- daan om me te stimuleren om iets wel te kunnen.

Om dat uit te werken, is waarschijnlijk nog te vroeg in de cyclus en daarbij in het kader van het huidige onderwerp een beetje off-topic.

Ik heb wel inderdaad de idee meegekregen dat iets is zoals het is en dat dat niet kan veranderen en dat men daar maar mee moeten leren omgaan. Dat is niet de idee die ik van harte in mij draag. Als het voorbestemd is, dan is er altijd een weg naar toe. Misschien niet de reguliere weg, maar wel een weg. Als iets zich aandient, of het loopt gladjes precies zoals het gaat, op de natuurlijke flow, dan is het voorbestemd. Lukt het niet goed of helemaal niet en word ik tegengewerkt, dan moet ik het forceren en komt het niet natuurlijk. Is het dan wel iets wat ik hoor te doen (in het leven?).

Ik heb aan Claudia wel een goed voorbeeld voor wat betreft het opnieuw leren om met mijn verbinding met boven te werken. Het verschil tussen ons, is dat ik er met mijn mind en hersens tussen ga zitten, omdat die zo belangrijk en sterk is. Maar die is nu juist echt niet nodig bij het contact met mijn intuìˆtie. Mijn mind en hersens een andere belangrijke taak geven/afleiden is een heel belangrijke, cruci- ale stap om te nemen. Dat hangt dan samen met de controle willen hebben en houden.

 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.